Биёед дар бораи нархгузорӣ сӯҳбат кунем — зеро ман медонам, ки ин аввалин чизест, ки ҳар як соҳиб ба сари ӯ меояд. Дар ин ҷо рақами ҷодугарӣ вуҷуд надорад ва ман аз он нафрат дорам, ки фурӯшандагон гӯё чунин рафтор мекунанд. Аз он чизе, ки ман пас аз пурсидани даҳҳо ҳамкорон ва худам бо таъминкунандагон савдо кардам, фаҳмидам, ки арзиш аз се чизи асосӣ вобаста аст: андозаи экран (калонтар ҳамеша беҳтар нест — якеро интихоб кунед, ки ба хатти мошингарди шумо мувофиқ бошад, то муштариён гарданашонро боло накашанд), қарор (ба ман бовар кунед, намоиши равшан муҳим аст — ҳеҷ чиз аз дод задани муштарӣ нороҳаткунандатар нест: "Ин чӣ мегӯяд?!" зеро экран дар офтоб хира аст) ва хусусиятҳо (оё ба шумо лозим аст, ки видеоҳои таблиғотиро тамошо кунед? Намоиши саҳмияҳо дар вақти воқеӣ? Агар шумо ин корро накунед, онро содда нигоҳ доред — хусусиятҳои иловагӣ маънои хароҷоти иловагиро доранд). Ва агар мошингарди мошингарди шумо дар берун бошад (ки аксари онҳо ҳастанд!), дар тахтаи берунӣ сарфа накунед. Ман дар ин ҷо бисёр соҳибонро дидаам, ки танҳо дар борони аввал тахтаашон кӯтоҳ мешавад ё дар офтоб он қадар пажмурда мешавад, ки бефоида аст. Ҳамчунин — маслиҳати касбӣ — дар бораи насб ва нигоҳдорӣ фаромӯш накунед! Ман кӯшиш кардам, ки худам насб кунам, то пулро сарфа кунам ва дар ниҳоят бо экрани каҷшуда дучор шудам, ки пайваста меафтад. Мутахассиси киро кунед — ин ба маблағи хароҷоти иловагӣ барои дуруст анҷом додани он меарзад. Ва нигоҳдорӣ? Тозакунии зуд ҳар чанд рӯз ва навсозии нармафзор як маротиба дар як моҳ кофӣ аст, аммо ин барои нигоҳ доштани намуди зоҳирии тахтаи шумо ва кори бефосила мусоидат мекунад.